صفحه ٢٢

         كه غريبى و نمى دانى ز حال             كاندر اين جا هر كه خفت، آمد زوال‏

مردم آن شهر به او گفتند: اين جا نخواب وگرنه مثل تفاله كنجد كه وقتى روغنش را گرفته باشند به آن «كسب» مى گويند، جانت گرفته مى شود و استثناء هم ندارد. مردم آن مرد را از مرگى مى ترساندند كه براى او ترس آور نبود و رمز موفقيت آن مردِ غريب در برخورد با اين مسئله ى دنيايى يعنى مرگ، همين نوع موضع گيرى خاصش بود.

         گفت او: اى ناصحان! من بى ندم             از جهانِ زندگى سير آمدم‏

         منبلى ام، زخم جو و زخم خواه             عافيت كم جوى از منبل به راه‏

من مثل آن منبلى هستم كه اگر هر روز چند زخم چاقو نخورم، اصلًا راحت نيست.

         مرگ شيرين گشت و نَقلم زين سرا             چون قفس هِشتن، پريدن مرغ را

من مثل كارى كه مرغ مى كند و قفس را مى گذارد و مى پرد، مرگ را مى بينم.