صفحه ٣٩

از زمره مسلمین جهان خارج است.(33)
در حدیثى مى خوانیم: «بَلَغَ اَباعَبْدالله(علیه السلام) عَنْ رَجُل اَنَّهُ کانَ یَأکُلُ الرِّبا وَیُسَمّیهِ اللِّباء فَقال: لَئِنْ اَمْکَنَنِیَ اللهُ مِنْهُ لاَضْرِبَنَّ عُنُقَهُ; یکى از یاران امام صادق(علیه السلام) مى گوید: به امام صادق(علیه السلام)خبر رسید که مردى رباخوارى مى کند و ـ از روى انکار و استهزا ـ ربا را «لباء» (اولین شیرى که مادر به نوزادش مى دهد و مایه حیات اوست) مى نامد حضرت صادق(علیه السلام)فرمودند: اگر خداوند مرا بر او مسلّط کند و او در دسترس من قرار گیرد گردن او را خواهم زد».(34)
به هر حال اجماع و اتّفاق همه علماى اسلام بر حرمت رباست، بلکه این حکم از ضروریات دین است.

دلیل چهارم: دلیل عقل است
که کمتر در این مسأله به آن استدلال شده است(35) ولى از آنجا که ربا مصداق بارزى از مصادیق ظلم است ـ که شرح این مطلب در بحث فلسفه تحریم ربا خواهد آمد ـ و همچنین رباخوارى ظلم فاحش و آشکار است و حرمت ظلم از مستقلاّت عقلیّه است، بنابراین رباخوارى عقلا زشت و حرام مى باشد، علاوه بر این، رباخوارى منشأ مفاسد زیادى است که قبح آنها نیز از مستقلاّت عقلیّه است،